Enschede huilt...
 
 
 
 

Een buurt, die wel veel zorgen had,
maar die ook vol verhalen zat,
vol humor en gezelligheid,
die buurt zijn we voor eeuwig kwijt.

Daar waar het vol van kinderen was,
verschillend van geloof en ras,
maar in hun spel gelijkgezind,
loopt nu geen enkel kind.

In de oorlog stond de stad in brand,
op Pathmos, Zwik en Hogeland,
meer dan een halve eeuw nadien,
kun je daarvan de sporen nog zien.

Nu is, in de heerlijke maand mei,
bij vogelzang, zo vrij en blij,
de stad opnieuw iets aangedaan,
dat nooit en nooit voorbij zal gaan.

Arm Enschede, verberg je in
de armen van de koningin
en huil, want daar is reden voor,
en huil dan maar aan een stuk door.